பாரதியார் வாழ்ந்த காசி வீட்டில் ஒரு நாள்..

பாரதியார் வாழ்ந்த காசி வீட்டில் ஒரு நாள்..

- எல்.முருகராஜ்

"இன்னது நீர்க்கங்கை யாறு எங்கள் ஆறே
இங்கிதன் மாண்பினுக்கு எதிரெது வேறே''

இது கங்கைக்குத் தங்கக் கவிதா மகுடம் சூட்டி பாரதி பாடிய வரிகள்.

இதன் மூலம் அவர் காசியையும், கங்கையையும் எந்த அளவு நேசித்திருப்பார் என்று சொல்லித் தெரிய வேண்டியது இல்லை.

39 வயது வரை வாழ்ந்த உலக மகா கவி பாரதியின் தன் வாழ்க்கையின் இளமைப் பிராயமான 16 வயதில் இருந்து 21 வயது வரை (1898-1903) காசியில் தங்கி கல்வி கற்றதுதுடன் கலை கலாச்சார பொது அறிவு விஷயங்களையும் பெற்றார்.

1898ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் பாரதியின் தந்தை சின்னச்சாமி காலமான பின்னர், குடும்பச் சூழல் மாறியது. வறுமை விரட்டியது. காசியில் இருந்த அத்தை குப்பம்மாளும், அவர் கணவர் கிருஷ்ணசிவனும் பாரதியை காசிக்கு அழைக்கவே மறு பேச்சு பேசாமல் அங்கு போய்விட்டார்.

காசியில் கங்கை கரையோரம் உள்ள வீட்டில் அத்தை மாமாவோடு தங்கலானார். பின்னர் காசி மிஷன் கல்லூரியிலும், ஜெய்நாராயண் கல்லூரியிலும் படித்தார். ஹிந்தி, சம்ஸ்கிருதம் கற்றுத் தேர்ந்தார். அலகாபாத் சர்வ கலாசாலை பிரவேசப் பரீட்சையில் முதல் வகுப்பில் தேறி, பலரும் பாராட்டும் நிலை அடைந்தார். பாரதியின் உச்சரிப்புத் தெளிவையும் அதன் தன்மையையும் காசிப் பண்டிதர்கள் கண்டு அப்போதே வியந்தார்கள்.

கொஞ்ச காலம், பள்ளி ஒன்றில் ஆசிரியர் பணியிலும் இருந்தார். காசி வாசம், பாரதி உள்ளத்தில் ஒரு புதிய இனம் தெரியாத பரவசத்தை ஊட்டிற்று. காசி நகரில், பல இடங்களுக்கும் சென்று வருவது அவருக்கு வழக்கமாயிற்று. நடந்தேதான் செல்வார்.

வீடு என்று இருந்தால் வரி கட்ட வேண்டும் அதுவே மடம் என்று இருந்தால் வரி விலக்கு உண்டு. இது அப்போதைய பிரிட்டிஷ் அரசின் சட்டம்.இந்த சட்டத்திற்காக பாரதியின் மாமா தனது வீட்டை சிவ மடம் என்றாக்கினார். நிறைய பண்டிதர்கள் வந்து போவார்கள். பண்டிதர்களிடையே பாரதி எப்போதுமே தீவிரமாக பேசுவார் அதிலும் குறிப்பாக பெண் விடுதலை, பெண் கல்வி குறித்து காரசாரமாக விவாதிப்பார். இவர் ஒரு ஞானவான் என்பதை மட்டும் உணர்ந்தவர்கள் அதற்கு மேல் இவரை உயர்த்த முடியாததால் பின் அங்கு இருந்து கிளம்பி மீண்டும் எட்டயபுரம் வந்தார்.

பாரதி தனது உடையிலும் தோற்றத்திலும் மாற்றத்தை உருவாக்கி கொண்டது காசியில்தான். இப்போதும் கூட இங்குள்ள பனாரஸ் இந்து யுனிவர்சிட்டியில் உள்ள பேராசிரியர்கள் வேட்டி கோட் தலைப்பாகை அணிந்து இருப்பதை பார்க்கலாம். இந்த பழக்கம்தான் பாரதிக்கு பிற்பாடு எங்கு சென்றாலும் தொடர்ந்திருக்கலாம். ஒருமுறை அல்ல ஒரு நாளின் பலமுறை பாரதி கங்கையில் நீராடுவதும் கரையில் இருந்தபடி காளிதாசர், ஷெல்லி, கீட்ஸ் கவிதைகளை படிப்பதுமாக இருப்பார். கங்கை கரை படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து படிப்பது அவருக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம்.

இப்படி பாரதியின் நெஞ்சுக்குள் பாய்ந்து ஒடிக்கொண்டிருந்த தொன்மையான கங்கையையும் அவர் நேசித்த காசியையும் பற்றி நிறைய முறை கேள்விப்பட்ட எனக்கு கடந்த வாரம் அவர் வாழ்ந்த அந்த காசியின் வீட்டை பார்க்கும் பாக்கியம் கிடைத்தது.

வாரணாசி ரயில் நிலையத்தில் இருந்து அனுமான் காட் என்றால் நூறு ரூபாய் கட்டணத்தில் ஆட்டோ ரிக்ஷாவில் கொண்டு போய் இறக்கிவிடுவர். அங்குள்ள காஞ்சி மடத்திற்கு நேர் எதிராக சிவ மடம் என்று தமிழிலும் இந்தியிலும் எழுதப்பட்ட பழங்கால வீடு ஒன்று உள்ளது.

மாட்டின் எச்சமும், குப்பை கூளமும் நிறைந்த நெரிசலான சந்துக்குள் அமைந்திருக்கும் அந்த பழைய வீட்டிற்கு எப்படி பார்த்தாலும் இருநூறு வயதிருக்கும்.

அதிர்ந்து பேசினாலே வீட்டின் காரை சுவர்கள் உதிர்ந்துவிடுமோ என்கிற அளவிற்கு பழமை மாறாமல் அப்படியேதான் பல இடங்களும் உள்ளது.

அந்த வீட்டில் பலர் இருந்தாலும் நின்று பேச நேரமில்லாமல் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டு இருக்கின்றனர்.
அந்த வீட்டில் பாரதியின் பெருமைகளையும்,நினைவுகளையும் சுமந்து கொண்டு இருக்கும் ஒரே ஜீவன் கே.வி.கிருஷ்ணன் என்பவர்தான். பாரதியாரின் அப்பாவுடன் பிறந்த குப்பம்மாள் மகள் வழி பையனான இவருக்கு இப்போது வயது 88 ஆகிறது. பாரதி இங்கு இருந்த போது அவர் பிறக்கவேயில்லை.

காசியில் பிறந்து வளர்ந்தவரான இவர் இங்குள்ள புகழ்பெற்ற வாரணாசி இந்து பல்கலையில் பணியாற்றி ஒய்வு பெற்றவராவார். எளிமையான வாழ்க்கை, தமிழைவிட இந்தியில் திறமை அதிகம்.இசையிலும் புலமை உண்டு.
பிற்பாடு பாரதியார் தன் மாமா என்பதை அறிந்து அவர் மீது மிகுந்த பற்று கொண்டு அவர் எழுதிய கவிதைகளை எல்லாம் இந்தி மொழியில் மொழிமாற்றம் செய்து பாரதியை இந்தி பேசும் மக்களிடையே கொண்டு போய் சேர்த்தார். இதன் காரணமாக அங்குள்ள மக்கள் உதவியுடன் பாரதிக்கு சிலை அமைக்கவும் செய்தார்.

பாரதியின் மாப்பிள்ளை என்பதே என் பாக்கியம் அதைவிட வேறு எதுவும் வேண்டாம் என்ற நிலையில் உள்ளவர்.தற்போது மிகவும் தளர்ந்து போய் உள்ளார். கேட்கும் திறனும் குறைந்து விட்டது.

ஆனாலும் இரண்டாயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் இருந்து ஒருவன் பாரதி வாழ்ந்த வீட்டை பார்வையிட வந்துள்ளானே என்ற ஆர்வம் காரணமாக சிரமப்பட்டு எழுந்து பாரதி உலாவிய இடங்கள் இவை, அவர் உபயோகித்த பொருட்கள் இவை என்று பழுதடைந்து, பாழடைந்த கிடந்த நாற்காலி மேஜை போன்றவைகளை தூசு தட்டி காண்பித்த போது அந்த இடம் பாரதி வாழ்ந்த இடமாக அல்ல இப்போதும் வாழும் இடமாகவே பட்டது.
முன்பு காரைச்சுவர்களுக்குள் இருந்தார் இப்போது இவரது இதய சுவர்களுக்குள் இருக்கிறார்.

சையத்தின் மேக்ரோ போட்டோகிராபி
- எல்.முருகராஜ்

புதியவர்களுக்கு குலாம் சையத் அலி பழகியவர்களுக்கு கபீர்.

மதுரையில் பிறந்தவர் திருச்சியில் வளர்ந்தவர். 

ராட்சத பாய்லர்கள் உள்ளிட்ட பெரிய இரும்பு சாதனங்கள் துருப்பிடிக்காமல் இருக்க ஒருவித பெயின்ட் பூசுவார்கள். இந்த பெயின்ட் பூச்சு என்பது சரியான கலவை மற்றும் சரியான அளவில் இருக்க வேண்டும். இதை கண்காணிப்பதற்கென பிரேத்யேக படிப்பு உண்டு. அந்த படிப்பை படித்து விட்டு வெளிநாடுகளில் வேலை பார்த்தவர் சமீபத்தில் தாயகம் திரும்பியிருக்கிறார்.

நீண்டகாலம் வெளிநாடுகளில் வேலை பார்த்ததால் ஏற்பட்ட களைப்பு நீங்கும் வகையில் தற்போது திருச்சியில் இருக்கும் சையத்தின் மனதை இலகுவாக்கும் விஷயங்களில் ஒன்று கேமிராவில் படம் எடுப்பது.

இதற்காக கேனன் சிறிய ரக கேமிரா ஒன்றை வாங்கியவர் தன் வீட்டைச் சுற்றிலும் உள்ள விஷயங்களை படமாக்க ஆரம்பித்தார். இந்த படங்களை பார்த்த உறவினர்களும், நண்பர்களும் பாராட்டுகளை வழங்கினர்.

மேலும் படங்கள் எடுக்கும் போதும் எடுத்த படங்களை பார்க்கும் போதும் ஏற்படும் சந்தோஷம் தனக்கு அளவிடமுடியாததாக இருக்கிறது. அதிலும் இவருக்கு " மேக்ரோ போட்டோகிராபி 'என்று சொல்லக்கூடிய குளோசப் போட்டோகிராபி எடுப்பது பிடித்து போனது.

என்னிடம் உள்ள சிறிய ரக கேமிராவில் இதற்காக ஸ்பெஷல் மேக்ரோ லென்ஸ் எல்லாம் போடமுடியாது, கேமிராவில் உள்ள மேக்ரோ பிரிவை தேர்வு செய்து அதன் சக்திக்கேற்ப மேக்ரோ படங்கள் எடுத்துவருகிறேன்.

தினமலர்.காம் பகுதியில் பொக்கிஷம் புகைப்பட பிரிவை விடாமல் பார்த்து ரசிக்கக்கூடியவன் நான். என்னைப் போன்ற சாதாரண புகைப்பட கலைஞர்களை கூட பராட்டி அவர்களைப் பற்றி கட்டுரை வெளியாகும்போது எனக்கும் ஆர்வம் ஏற்படும். நாமும் நம்மைபற்றி சொல்லலாமா? வேண்டாமா? என யோசித்து கடைசியில் அனுப்பி விடுவோம் என்ற முடிவுடன் இந்த படங்களை அனுப்பியுள்ளேன் என்ற குறிப்புடன் சையத் அனுப்பிய படங்கள் இந்த வார பொக்கிஷம் பகுதியில் இடம் பெறுகிறது.

இவரைப் பொறுத்தவரை பாராட்ட வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால் ஏழாயிரம் ரூபாய் மதிப்புள்ள சிறிய ரக கேமிரா என்றாலும் அதில் தன்னால் என்ன செய்யமுடியும் என்று முயற்சித்து இருக்கிறார் பாருங்கள், அந்த முயற்சியை பாராட்டுவதே இந்த கட்டுரையின் நோக்கம்.

சையத்தை பாராட்ட நினைப்பவர்களுக்காக அவரது எண்: 9791031770.

மகளிர் தினத்தில் ஒரு தைரிய லட்சுமி...
- எல்.முருகராஜ்

"...என் முகத்தில் ஆசிட் வீசிய போது சிதைந்து போனது என் முகம் மட்டுமல்ல, என் கனவுகளும்தான், இனிமேலாவது காதலிப்பவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் இதயத்தை அன்பால் நிரப்ப பாருங்கள், ஆசிட்டால் அல்ல... என்று அந்த இளம் பெண் தனது உருக்குலைந்த முகத்துடனும், உருக்கமான வார்த்தைகளாலும் பேசியதை கேட்ட போது மேடையில் இருந்த அனைவரின் கண்களிலும் கண்ணீர்.

ஆனால் கண்ணீரைப் பெறவோ, யாருடைய கருணையையும் பெறவோ அவர் வரவுமில்லை பேசவுமில்லை.

காரணம் அவர் ஒரு சாதாரணமான பெண் அல்ல, மனதில் வீரம் மிகக்கொண்ட தைரிய லட்சுமி.

இந்த ஆண்டிற்கான உலகின் தைரியமான பெண்ணிற்கான விருதை கடந்த சில தினங்களுக்கு முன் பெற்றவர். இதற்காக அமெரிக்காவில் அதன் வெளிவிவகாரத்துறை சார்பில் வாஷிங்டன் மாகாண சபையில் நடந்த மாபெரும் விழாவில், நாட்டின் பிரமுகர்கள் பலரும் கூடியிருந்த மேடையில், அந்நாட்டின் முதல் பெண்மணி மிக்கேல் ஒபாமா கையால் விருது பெற்றார்.

விருது பெற்ற கையோடு அவர் பேசிய வார்த்தைகள்தான் மேலே சொன்னது. அவர் பேசிய மேலும் சில வார்த்தைகள் பலரை யோசிக்கவைத்தது. அவை என்ன வார்த்தைகள் என்பதை பார்ப்பதற்கு முன்னால் அவர் யார் என்பதை பார்த்துவிடலாம்.

டில்லியை சேர்ந்தவர் பள்ளிக்கு துள்ளியபடி சென்று வந்தவர் படிப்பில், விளையாட்டில் இன்ன பிற துறைகளிலும் ஆர்வமும் திறமையும் கொண்டவர் கூடுதலாக அழகும் மிக்கவர்.

ஒரு சின்ன நந்தவனம் போல இருந்தவரை, தந்தையின் ஸ்தானத்தில் இருந்து பார்த்து பெருமைப்பட வேண்டிய வயதைக்கொண்ட உறவினர் ஒருவர் வயதையும், தகுதியையும் மீறி லட்சுமியிடம் மோகம் கொள்ள லட்சுமி மிரட்டி, விரட்டி இருக்கிறார்.

அப்படியே போயிருக்க வேண்டிய அந்த ஆண் என்ற நாகம் உடம்பெல்லாம் பொறாமை தீ பற்றி எரிய விஷத்தை கக்க, தக்க தருணத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது.

அந்த நாளும் வந்தது அனைவருக்கும் அது வியாழன் என்றால் லட்சுமிக்கு மட்டும் மறக்கமுடியாத ஒரு கறுப்பு நாள் அது.

கல்விக்கூடம் செல்வதற்காக பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்று இருந்தவரை விசாரிப்பது போல நெருங்கிவந்த அந்த உறவுக்கார மிருகம் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பாட்டிலில் மறைத்து வைத்திருந்த ஆசிட்டை லட்சுமியின் முகத்தில் வீசிவிட்டு ஓடிவிட்டது.

இந்த சம்பவம் நடந்த ஆண்டு 2005 ஆகும், அப்போது லட்சுமிக்கு வயது 16.

முகமும், உடலும் பற்றி எரிய வேதனையால் துடிதுடித்து உருண்டு புரண்ட அந்த பதினாறு வயது சின்னஞ்சிறுமியை மருத்துவமனைக்கு தூக்கிக்கொண்டு ஓடிய போது அங்கே உயிரைக் காப்பாற்ற முடிந்தது ஆனால் அழகான முகத்தை காப்பாற்ற முடியாமல் போனது.

இப்படி ஒரு நிலைமை ஏற்பட்டால் ஒன்று ஒளிந்து மறைந்தே தனது வாழ்க்கையை நடத்துவார்கள், வெளியில் வர அவமானப்பட்டு இருட்டிலும் தனிமையிலும் ஒடுங்கிக் கிடப்பார்கள், ஒரு நடைப்பிணமாக வாழ்வார்கள் அதுவும் முடியாத போது தற்கொலை செய்து கொள்வார்கள்.

இதுதான் இந்தியாவில் ஆசிட் வீச்சுக்கு உள்ளாகும் சராசரி பெண்களின் நிலமை.

ஆனால் லட்சுமி இந்த நிலையை உடைத்தெறிய முடிவெடுத்தார். தனது கோரமான முகத்துடன் எல்லா இடங்களுக்கும் போய்வந்தார். காரணம் ஆசிட் வீச்சின் கொடூரம் எப்படி இருக்கும் என்று எல்லோருக்கும் தெரியட்டும் என்பதற்காக.

கத்தி துப்பாக்கியைவிட கொடூரமான இந்த ஆசிட்டை சாதாரணமாக யார் வேண்டுமானாலும் வாங்கலாம் என்ற நிலையை மாற்ற மத்திய அரசு முடிவெடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக 27 ஆயிரம் பேரிடம் கையெழுத்து வாங்கி உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு அனுப்பிவைத்தார், அதன் அடிப்படையில் நீதிமன்றம் இது பற்றிய ஒழுங்கு நடவடிக்கைக்கு உத்தரவிட்டது.

மேலும் ஆசிட் வீச்சுக்கு உள்ளான பெண்கள் ஏதோ தப்பு செய்தவர்கள் போல ஒளிந்து வாழும் நிலமை மாற வேண்டும் அவர்களுக்கு உரிய இழப்பீடு, அரசு வேலை, சமூக அங்கீகாரம், சம்பவத்தில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு கடுமையான தண்டனை என்பதை வலியுறுத்தி தொடர் போராட்டங்கள் நடத்தியதன் மூலம் வெற்றியும் பெற்றார். முதல் கட்டமாக தன் மீது ஆசிட் வீசியவரை சட்டத்தின் முன் நிறுத்தி கடுமையான தண்டனை பெற்றுத்தந்தார்.

இப்போது 24 வயதாகும் லட்சுமி தன்னைப் போல பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு ஒரு அரணாக இருந்து வருகிறார், இனியும் இப்படி ஒரு சம்பவம் நம் நாட்டில் நடந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக விழிப்புணர்வு பிரச்சாரம் மேற்கொண்டு வருகிறார்.

இதையெல்லாம் பார்த்த பிறகுதான் இந்த ஆண்டிற்கான உலகின் தைரியமான பெண் என்ற விருதினை இவருக்கு வழங்கி அமெரிக்கா தன்னை கவுரவித்துக் கொண்டுள்ளது.

எனக்கு விருதை விட இது தரும் வெளிச்சம் பிடித்திருக்கிறது காரணம் எனக்கு ஏற்பட்ட வலியும், வேதனையும் வேறு யாருக்கும் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்று நான் மேற்கொண்டுள்ள விழிப்புணர்வு பிரச்சாரத்திற்கு இந்த நிகழ்வு உதவும் என்பதால்.

பேசிவிட்டு இறங்கிய லட்சுமியை அனைவரும் ஓடிப்போய் கைகுலுக்கி பாராட்டினார்கள், பெண்கள் கட்டி அனைத்து முத்தமிட்டு பாராட்டினார்கள்.

அப்போது அந்த அவையிலேயே அழகான முகமாய் பிரகாசித்தது நமது தைரிய லட்சுமியின் முகம்தான்.

-நன்றி:தினமலர்.காம்/நிஜக்கதை பகுதி

"தெய்வமகன்" ஓம் பிரகாஷ் யாதவ்...
- எல்.முருகராஜ்

தெய்வமகன் சிவாஜி போல வெந்து போன கன்னத்தழும்புகளுடன் நிஜமாகவே ஒரு சிறுவன் உபியில் இருக்கிறான், அவனைப்பற்றிய புகைப்படத்தை பார்த்ததும் ஏனோ அந்தச் சிறுவனைப்பற்றி விசாரிக்க தோன்றியது.

தோன்றியதை செய்துமுடித்தபோது மனதிற்குள் நல்லதொரு சிறுவனை அறிமுகப்படுத்திய மனநிறைவு ஏற்பட்டது.

சிறுவனின் பெயர் ஒம்பிரகாஷ் யாதவ்.

உத்திர பிரதேச மாநில விவசாயி ஒருவரது மகன்.ஏழாவது படிக்கும் சிறுவன்.

சக நண்பர்களுடன் பள்ளிக்கு மாருதி வேனில் சிரித்து பேசியபடி பள்ளிக்கு போய்க்கொண்டு இருந்தான்.

நன்றாக போய்க் கொண்டிருந்த வேன் திடீரென தீபிடித்தது. வேன் டிரைவர் வேனில் இருக்கும் பள்ளி சிறுவர்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல் தான் மட்டும் உயிர்பிழைத்தால் போதும் என்ற எண்ணத்துடன் கதவை திறந்து கொண்டு தப்பி ஓடிவிட்டார்.

அதே போல வேனில் இன்னொரு புற கதவருகே இருந்த ஓம்பிரகாஷ் நினைத்திருந்தால் டிரைவரைப் போல கதவைத்திறந்து கொண்டு ஓடி தப்பியிருக்கலாம்,ஆனால் அப்படி செய்யவில்லை. பயத்தில் அழுது அரற்றிய நண்பர்களை காப்பாற்ற கதவை உடைத்து திறந்தவன் ஒவ்வொரு மாணவனாக காப்பாற்ற துவங்கினான்.

ஓம் பிரகாஷையும் சேர்த்து மொத்தம் ஒன்பது பேர் பயணித்த அந்த வேனில் இருந்து ஆறு பேர்களை காப்பாற்றிவிட்டான். அதற்கு மேல் தீ மளமளவென பிடித்து எரியத்துவங்கியது, ஆனாலும் கவலைபடாமல் வேனிற்குள் நுழைந்து மீதம் இருந்த இரு சிறுவர்களையும் காப்பாற்றினான்.

இந்த கடைசி நேர முயற்சியின் போது கார் கதவின் ரப்பரில் இருந்த தீ ஓம்பிரகாஷின் கன்னத்திலும், முதுகிலும் பட்டு பயங்கரமாக எரிந்தது, ஆனால் அந்த எரிச்சலையும், வலியையும், வேதனையையும் விட தன் நண்பர்கள் உயிரே பெரிதென நினைத்த ஓம்பிரகாஷ் இருவரையும் காப்பாற்றி வெளியே வரவும், வேன் முழுமையாக எரிந்து நாசமானது.

சில நிமிடங்கள் தாமதித்து ஓம் பிரகாஷ் செயல்பட்டு இருந்தாலோ அல்லது தனக்கு தீக்காயம் ஏற்பட்டவுடன் பயந்து போய் பாதியிலேயே தனது முயற்சியை கைவிட்டு இருந்தாலோ நிச்சயம் ஒன்றிரண்டு மாணவர்களை தீக்கு பலி கொடுக்கவேண்டி இருந்திருக்கும். கேஸ் சிலிண்டரில் ஓடும் வேன் என்பதால் எந்த நேரமும் வெடித்து சிதறும் அபாயமும் இருந்தது.

இதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் சிறு காயங்களுடன் தனது நண்பர்களை காப்பாற்றி விட்ட பெருமிதத்துடன் நின்ற ஓம்பிரகாஷ்க்கு அப்போதுதான் முகத்தில் ஏற்பட்ட தீவிபத்தின் கொடூரம் புரிய ஆரம்பித்தது. இதற்குள் அக்கம், பக்கத்தில் இருந்து திரண்டு விட்ட மக்கள் அவனை உடனடியாக மருத்துவமனையில் சேர்த்தனர்.

நீண்ட சிகிச்சைக்கு பிறகு ஓம் பிரகாஷ் உயிருக்கு ஆபத்தின்றி பிழைத்துக்கொண்டாலும், நடந்த சம்பவம் காரணமாக ஏற்பட்ட வடு அழிக்கமுடியாத அளவிற்கு அவனது முகத்தை சிதைத்து இருந்தது.

ஆனால் அதைப்பற்றி கவலைப்படவில்லை தன்னால் உயிர் பிழைத்த நண்பர்களும், அவரது பெற்றோர்களும், உறவினர்களும் மற்றுமுள்ள பள்ளி நண்பர்களும், ஆசிரியர்களும் பூங்கொத்துடன் தன்னை சந்தித்து வாழ்த்து கூறியதையும், கண்ணீருடன் நன்றியை பகிர்ந்து கொண்டதையுமே பெருமையாக நினைத்தான்.

இவனைப் பெற்றவர்கள் பெருமையாக நினைத்தார்கள், இதையும் தாண்டி சிறுவர்களுக்காக வழங்கப்படும் நாட்டின் வீரதீர சாகச செயலுக்கான (நேஷனல் பிரேவரி அவார்டு) விருதினை ஜனாதிபதி வழங்கி கவுரவித்தார்.

இப்போது பள்ளிக்கு வரும் ஓம்பிரகாஷ் யாதவின் முகத்தை பார்க்கும் யாரும் அந்த முகத்தில் உள்ள வடுவை பெருமையாக கருதி அந்த வடு உள்ள முகத்திலேயே முத்தமழை பொழிந்து சந்தோஷப்படுகிறார்கள்.

ஓம் பிரகாஷ் யாதவ் இதெல்லாம் புரிந்தவன் போலவும், புரியாதவன் போலவும் சின்ன புன்னகையுடன் கடந்து செல்கிறான்.

உங்களைத் தேடி இஸ்ரோ...
- எல்.முருகராஜ்

விண்வெளி தொழில்நுட்பத்தில் மேம்பாடுகளை ஆராய்வதற்கும்,அவற்றை நாட்டு நலனிற்கு பயன்படுத்தவும் அமைக்கப்பட்டதுதான் இந்திய விண்வெளி ஆய்வு மையம் (இந்தியன் ஸ்பேஸ் ரீசர்ச் ஆர்கனைசேஷன்- இஸ்ரோ).

1969ம் வருடம் உருவாக்கப்பட்ட இஸ்ரோவானது பெங்களூருவை தலைமையிடமாக கொண்டு நாடு முழுவதும் ஆராய்ச்சி மையங்களையும், ஏவுதளங்களையும் கொண்டுள்ளது. மொத்தத்தில் 16 ஆயிரம் பேர் ஆராய்ச்சி பணி உள்ளிட்ட பல்வேறு பணிகளில் ஈடுபட்டு உள்ளனர். தற்போது இதன் தலைவராக இருப்பவர் கே.ராதாகிருஷ்ணன்.

உலகில் உள்ள மிகப்பெரும் விண்வெளி ஆய்வு மையங்களில் நமது இஸ்ரோ ஆறாவது இடத்தில் உள்ளது.

கடந்த 1975ம் ஆண்டு இந்தியா தனது முதல் செயற்கை கோளான ஆர்யபட்டாவை சோவியத் நாட்டின் உதவியோடு அங்கு இருந்தே ஏவியது.

1990ம் ஆண்டு எஸ்எல்வி 3 என்ற ரோகிணி ஏவுகலம் (ராக்கெட்) இந்தியாவில் இருந்தே ஏவியது.

அதன்பிறகு பிஎஸ்எல்வி, ஜிஎஸ்எல்வி போன்ற ஏவுகலங்கள் வெற்றிகரமாக ஏவப்பட்டன.

கடந்த 2008ம் ஆண்டு நிலவை நோக்கி ஏவப்பட்ட சந்திராயன்-1 ஏவுகலம் தற்போது உலக அரங்கில் இந்தியாவை பிரமிப்புடன் பார்க்கும் நிலையை உருவாக்கியுள்ளது.

ஆரம்பத்தில் சோவியத் நாட்டின் உதவியோடு அவர்களது தொழில் நுட்பம் மற்றும் உபகரணங்களுடன் சோவியத் நாட்டின் ஏவுதளத்தில் இருந்தே ஏவுகலத்தை அனுப்பிய இந்தியா, தற்போது இந்தியா தொழில் நுட்பத்தில் இந்திய உபகரணங்களுடன் இந்தியாவில் இருந்தே பல ஏவுகலங்களை ஏவிவிட்டுள்ளது.

இன்னும் சொல்லப்போனால் மற்ற நாட்டின் ஏவுகலங்களையும், துணைக்கோள்களையும் நமது ஏவுகலத்தின் துணையோடு அனுப்பிவைத்து வருகிறது.

கடந்த வாரம் ஒரு பெருமைப்படத் தக்க செய்தி வெளியானது. அமெரிக்காவின் நாசா விண்வெளி மையம் நமது இஸ்ரோ மையத்துடன் இணைந்து தண்ணீர் தொடர்பான ஆராய்ச்சியில் ஈடுபடப்போகிறது என்பதுதான்.

இப்படி உலக அரங்கில் பெருமையுடன் பீடு நடைபோடும் இஸ்ரோவிற்கு நாடு முழுவதும் உள்ள மையங்களில் தமிழ்நாட்டில் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் எல்லையில் உள்ள மகேந்திரகிரி மலையடிவாரத்தில் உள்ள மகேந்திரகிரி மையமும் ஒன்றாகும்.

இது திரவ இயக்க அமைப்பு மையமாகும்.

பொதுவாக ராக்கெட்டின் கூரான தலைப்பகுதியில்தான் சேட்டிலைட் எனப்படும் ஆராய்ச்சி செய்யும் கருவிகள் அடங்கி இருக்கும். இந்த சேட்டிலைட்டை கொண்டு செல்ல பயன்படும் ராக்கெட் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் ஒருவிதமான எரிபொருளைக்கொண்டு மேலே உந்தி செல்லும், கடைசி உந்துதல் திரவ எரிபொருளால் செயல்படும்.

இந்த திரவ எரிபொருளின் உந்து சக்தி தொடர்பான ஆராய்ச்சி மற்றும் அது தொடர்பான வேலைகள் மகேந்திரகிரியில் நடைபெறுகின்றது. இங்கு நிரந்தரமாக 600 பேரும் ஒப்பந்த தொழிலாளர்களாக 1000 பேரும் பணியாற்றுகின்றனர்.

இந்த மகேந்திரகிரிக்குள் ஒரு அருமையான கண்காட்சி கூடம் உள்ளது.

இந்த கண்காட்சிக்குள் நுழைந்து வெளியே வரும் போது ராக்கெட்டால் (ஏவுகலம்) மக்களுக்கு என்ன பயன், மகேந்திரகிரியில் நடைபெறும் வேலைகள் என்ன, உங்கள் எடை பூமியில் ஒரு மாதிரியும் மற்ற கிரகங்களில் வேறு மாதிரியும் இருப்பதன் காரணம் என்ன என்பது போன்ற நூற்றுக்கணக்கான கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கிறது. விடைகளுக்கு சான்றாக நிறைய ராக்கெட் மாதிரிகள் அது தொடர்பான சார்ட்டுகள் இடம் பெற்றுள்ளன.

ஒரு சின்ன உதாரணம் கடலுக்குள் மீன் பிடிக்க செசல்லும் மீனவர்கள் முன்பெல்லாம் மனம் போன போக்கில் மீன்களை தேடிப்போவார்கள், இப்போது அப்படி இல்லை விண்ணில் வலம்வரும் இந்திய செயற்கை கோளானது எங்கே மீன்கள் இருக்கிறது என்பதை துல்லியமாக சொல்லிவிடும் மீனவர்கள் நேரடியாக அங்கு சென்றால் போதும். தவிர இன்றைய மொபைல் போன் டெக்னாலாஜி உள்ளிட்ட பல்வேறு தொலை தொடர்பு ஆச்சர்யங்கள் எல்லாம் செயற்கை கோள்களின் துணையால்தான்.

இப்படி நமது ராக்கெட் சாதனைகளை சொல்லிக் கொண்டே போகிறது மகேந்திரகிரி இயக்க அமைப்பு மைய மைய கண்காட்சி கூடம்.

இவ்வளது சிறப்பு வாய்ந்த இந்த கண்காட்சி கூடத்தை மக்கள் இருக்கும் இடத்திற்கே கொண்டு போய் சேர்த்தால் என்ன என்று தினமலர் வழிகாட்டி குழுவினர் எண்ணினர்.

இந்த எண்ணம் முதன் முறையாக இப்போது செயல்பாட்டிற்கு வந்துள்ளது.

பிளஸ் டூ முடித்த மாணவ, மாணவியருக்கான வழிகாட்டி நிகழ்ச்சி மதுரையில் வருகின்ற மார்ச் மாதம் 26,27,28; கோவையில் 28,29.30; திண்டுக்கல்லில் 30,31; புதுச்சேரியில் ஏப்ரல் 4,5,6; சென்னையில் 4,5,6; ஆகிய தேதிகளிலும் நடைபெற உள்ளது.

இந்த வழிகாட்டி அரங்கின் வளாகத்தினுள் இஸ்ரோவின் மகேந்திரகிரி மையத்தின் கண்காட்சி அரங்கம் தனியாக இடம் பெற உள்ளது. வழிகாட்டி நடைபெறும் நாட்களில் மையத்தின் விஞ்ஞானிகள், பொறுப்பாளர்கள் கலந்து கொண்டு கண்காட்சி பற்றி விளக்கங்கள் தர இருக்கின்றனர்.

ஆகவே இந்த முறை மாணவ, மாணவியர் மட்டுமல்லாது அவர்களது பெற்றோர்களும், உறவினர்களும், நண்பர்களும் கூட வழிகாட்டி நிகழ்ச்சிக்கு மறக்காமல் அவசியம் வாருங்கள் ,நமது நாட்டின் பெருமையை பாருங்கள், இதை மற்றவர்களுக்கும் பகிருங்கள்.

இது தொடர்பாக மேலும் விவரங்களுக்கு தொடர்பு கொள்ளவேண்டிய எண்: 9944309655.

நான் காணும் உலகங்கள் நீ காண வேண்டும்...
- எல்.முருகராஜ்

முகமது ரபி.

கன்னியாகுமரியில் புகைப்பட பிரியன் நடத்திய புகைப்பட கருதரங்கு தொடர்பான போட்டோ வாக் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டு கன்னியாகுமரி உள்ளிட்ட சுற்று வட்டார பகுதிகளை வித்தியாசமான முறையில் படமாக்கியவர்களில் இவரும் ஒருவர்.

எனது படங்கள் காப்பி ரைட் சட்டத்திற்கு உள்பட்டது என்று சொல்லக்கூடிய இந்தக் காலத்தில் சிரமப்பட்டு பணம் செலவழித்து எடுத்த தனது படங்களை அரசு விரும்பினால் இலவசமாக சுற்றுலா மேம்பாட்டிற்கு உபயோகித்துக் கொள்ளலாம் என்று அறிவித்தவர்.

கலைச்செல்வங்கள் அனைவருக்கும் போய்ச்சேர வேண்டும் என்ற நல்ல எண்ணம் கொண்டவர்.

வடலூரில் பிறந்து, நெய்வேலியில் படித்து வளர்ந்தவர். தற்போது புதுச்சேரியில் உள்ள "ஹாங்கர் 17 'என்ற நிறுவனத்தில் கம்ப்யூட்டர் வரைகலை நிபுணராக உள்ளார். இவருக்கு சிறு வயது முதலே புகைப்படங்கள் மீது காதல் உண்டு.

நண்பர்கள் வைத்திருக்கும் கேமிராக்களைக் கொண்டு அவ்வப்போது படங்கள் எடுத்துவந்தார்.

கடந்த சில வருடங்களுக்கு முன்தான் சொந்தமாக "கேனன் கேமிரா செட்' வாங்கினார்.

அதன்பிறகு விடுமுறை விட்டால் போதும் கேமிராவை எடுத்துக்கொண்டு படம் எடுக்க கிளம்பி விடுவார். புகைப்படம் எடுப்பது இவருக்கு பொழுதுபோக்கு மட்டுமே.

கொஞ்ச காலம் போட்டோ ஆல்பம் டிசைனராக பணிபுரிந்ததில், வித்தியாசமான புகைப்படங்களைப்பற்றி தெரிந்து கொண்டார், மேலும் "கலர் கரெக்ஷன்' பற்றியும் புரிந்து கொண்டார்.

இதன் காரணமாக இவர் எடுக்கும் படங்களில் தேவைக்கு ஏற்ப, இவர் செய்யும் சின்ன, சின்ன கரெக்ஷன் காரணமாக படங்கள் தனித்துவம் பெற்று நிற்கின்றது.

"புதுச்சேரி போட்டோகிராபி கிளப் 'என்ற அமைப்பின் மூலம் குழுவாக சென்று படம் எடுப்பது, எடுத்த படங்களை பற்றி விவாதிப்பது, பின் அந்த படங்களை "முகநூலில்' பகிர்ந்து கொள்வது என்று எப்போதும் சுறு,சுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டு இருக்கிறார்.

நாம் கண்ணால் காணும் உலகம் வேறு, கேமிராவின் மூலம் காணும் உலகம் வேறு என்பதை புரிந்து கொண்டபின், எனது புகைப்படங்களை எப்படி வித்தியாசப்படுத்துவது என்பதில் தீவிரமாய் இருக்கிறேன்.

சர்வதேச அளவில் புகைப்படம் தொடர்பான சமூக வலைத்தளத்தில் இவரது படங்களுக்கு நல்ல வரவேற்பு உள்ளது, இன்னமும் நிறைய படங்கள் எடுக்

கவேண்டும், நிறைய சாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டுள்ளார், வாழ்த்துக்கள்.

முகமது ரபியுடன் தொடர்பு கொண்டு பேச: 9843576850.

"பரமசிவம்' பார்த்துக்கொள்வார்...
- எல்.முருகராஜ்

கோவை டவுன்ஹால் வீதியில் உள்ள அந்த சின்னஞ்சிறு வீட்டின் முன் விதவைகளும், வயதானவர்களும், எளிய தொழிலாளர்களுமாக ஒரு சிறு கூட்டம் அவர் எப்போது வருவார் என்று கண்களில் கடைசி நம்பிக்கையை வைத்துக் கொண்டு காத்திருக்கிறது.

வரப்போவது யார் மருத்துவரா, கவுன்சிலரா, அதிகாரியா என்றால் அப்படி எல்லாம் கிடையாது. அவர் சாதாரண பேருந்து ஒட்டுனர். மாதம் பத்தாயிரம் ரூபாய் வருமானத்தில மனைவி, குழந்தைகளுடன் வாழும் சராசரி எளிய இந்தியன்.

ஆனால் அந்த இந்தியனுக்குள் அடுத்தவருக்கு உதவுவது ஒன்றே தன் வாழ்க்கையின் லட்சியம் என்று எரியும் ஜோதிதான் அவரைப்பற்றிய இந்த கட்டுரை.

பெயர் பரமசிவம், வயது 47 ஆகிறது. கோவையில் ஏஜேகே கல்லூரியின் பேருந்து ஒட்டுனராக உள்ளார்.

பத்து வருடங்களுக்கு முன் சில ஆவணங்கள் வாங்குவதற்காக அரசு அலுவலகங்களின் படிக்கட்டுகளில் ஏறி இறங்கவேண்டிய நிலை .அப்போது அவருக்கு ஏற்பட்ட அலைச்சலும், மன உளைச்சலும்தான் அவரை புதிய பாதைக்கு திருப்பியது.

நம்மைப் போலவே அன்றாடம் இதே வேலையாக அலையும் பலருக்கு நமது அனுபவத்தை வைத்து உதவினால் என்ன என்று சிந்தித்தார்.அதன்படி விதவைகள் பென்ஷன், வயதானவர்கள் ஒய்வூதியம் போன்றவைகளை வாங்கிக் கொடுத்தார். வாங்கியவர்களின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீரை பார்த்தார் அதன்பிறகு இதுவே தனது வாழ்க்கை என்பதாகக் கொண்டுவிட்டார்.

உதவியதை எல்லாம் நான் கணக்கு வைத்துக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் இதுவரை பதினைந்தாயிரம் பேர்களுக்கு உதவியிருப்பேன்.

கல்லூரியில் வாகனம் ஒட்டும் வேலை காலை 8 மணியில் இருந்து 10 மணிவரையிலும்,மாலை 4 மணியில் இருந்து 6 மணிவரையிலும்தான்.இந்த நேரம் போக இடைப்பட்ட நேரங்களில் மக்களுக்கு உதவுவது என்று முடிவு செய்தார். இந்த முடிவை கல்லூரி நிர்வாகத்திடமும் சொல்லி அனுமதியும், ஆசியும் வாங்கிக் கொண்டார்.

பத்து மணிக்கு தனது வீட்டிற்கு வந்ததும் காத்திருக்கும் மக்களிடம் பேசுகிறார். மனுதாரர்கள் பேச்சிலும், தரும் தகவல்களிலும்,வழங்கப்படும் சான்றுகளிலும் பொய்யோ, வில்லங்கமோ இல்லாத மனுக்களை மட்டும் எடுத்துக் கொள்கிறார். அவர்களது பிரச்னைகளை அறிந்து கொள்கிறார்அ வர்களுக்கான மனுக்களை தயார் செய்கிறார். பிறகு அது தொடர்பான அரசு அலுவலகங்களுக்கு சென்று அதிகாரிகளை பார்த்து அவர்களுக்கான காரியங்களை செய்து கொடுக்கிறார்.

இதற்காக பத்து பைசா கூட வாங்கியதும் கிடையாது, வாழ்நாள் முழுவதும் வாங்கப்போவதும் கிடையாது. மனிதனாகப் பிறந்தால் மற்றவர்களுக்கு உதவ வேண்டும். எனக்கு இப்படி ஏழை எளியவர்களுக்கு உதவும் வாய்ப்பு கிடைத்ததை பாக்கியமாகவே கருதுகிறேன். இதனால் என் மனசு நிறைந்து இருக்கிறது. திருப்தியும் சந்தோஷமும் உண்டாகிறது. இன்னும், இன்னும் இவர்களுக்காக உழைக்கத் தோன்றுகிறது.

என்னோட நேர்மை மற்றும் அணுகுமுறை பற்றி அனைவருக்கும் தெரியும் என்பதாலும், நான் நியாயமான காரியமாகத்தான் வருவேன் என்பதாலும் அதிகாரிகளும் எனக்கு உதவுகிறார்கள்.

தன் பிள்ளைகளுக்கு கடந்த 12 வருடமாக சாதிச்சான்றிதழ் கிடைக்காமல் அலைந்த ஒருவருக்கு ஒரே நாளில் சாதி சான்றிதழ் வாங்கிக் கொடுத்தபோது " என் பிள்ளைகள் வாழ வழி காட்டியதற்கு எப்படி நன்றி சொல்வேன்' என்று கைகூப்பி சொன்ன ஒரு பெரியவரின் வாழ்த்தையும், ஆட்டோ ஓட்டிய பிள்ளை இறந்த துக்கத்தில் இருந்த ஒரு குடும்பத்திற்கு அமைப்பு சாரா தொழிலாளர் நல வாரியத்தின் மூலமாக ஒரு லட்சம் பணம் பெற்றுக் கொடுத்ததும் " இருண்ட வாழ்வில் ஒளி ஏற்றிவைத்த நீ நாங்க பெறாத புள்ளைப்பா நல்லாயிரு' என்று சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளையும் விட பெரிய வாழ்த்தும், வாழ்க்கையும் வேறு என்ன இருக்கப்போகிறது என்று சொல்லும் பரமசிவம் இப்போது இந்த அமைப்பு சாரா தொழிலாளர் நல வாரியத்தை மக்களிடம் பிரபலப்படுத்துவதில் முனைப்பாக இருக்கிறார்.

மக்களுக்கான அரசின் சலுகைகள் நிறையவே இருக்கிறது, அதே போல அமைப்பு சாரா தொழிலாளர் நல வாரியத்திடமும் நிறைய திட்டங்கள் இருக்கிறது கொஞ்சம் முயற்சித்தால் நியாயமான எதையும் பெற முடியும். நீங்கள் என்னிடம் வாருங்கள் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லும் பரமசிவம் , விதவை பென்ஷன் கேட்டு விண்ணப்பம் எழுத வந்த ஒரு பெண்ணிடம் ஒண்ணும் கவலைப்படாதம்மா ,நிச்சயம் கிடைச்சுடும் என்று ஆறுதலாகவும், அன்பாகவும் நம்பிக்கை வார்த்தைகளை விதைக்கிறார்.

சுயநலமே பிரதானமாக போய்விட்ட இன்றைய உலகில் பொதுநலமே தனது வாழ்க்கையின் பிரதானம் என்று வாழும் பரமசிவம் நீடுழி வாழ வாழ்த்துவோம். இவரை நமக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்த ஈரநெஞ்சம் மகேந்தினுக்கு நன்றிகள் பல.

பரமசிவத்துடன் தொடர்பு கொள்ள: 9629105471.